Naprawa, wymiana układu Audio w iPhone 7 i 7 Plus

Często występującą usterką w smartfonach Apple iPhone 7 oraz IPhone 7 Plus jest samoistne uszkodzenie układu Audio IC na płycie głównej. Uszkodzenie objawia się brakiem możliwości przełączenia na tryb głośnomówiący, długo trwa włączenie iPhone’a, brak możliwości nagrywania, nie działa mikrofon itp. Większość serwisów stwierdza że to usterka płyty głównej i na tym kończą się ich kompetencje.

Serwis KDS Apple w Katowicach oferuje usługę naprawy układu audio płyty głównej w IPhone7 oraz 7 Plus. Koszt naprawy to 450,-zł i udzielamy na wymieniony układ płyty głównej 6 miesięcy gwarancji.

Znalezione obrazy dla zapytania audio iphone 7

Zapraszamy: https://kds.pl/content/8-kontakt-i-lokalizacja https://kds.pl/content/8-kontakt-i-lokalizacja

Naprawa uszkodzonego ekranu dotykowego szybki w IPAD AIR 2 przy zachowaniu oryginalnego wyświetlacza Apple Retina

Oryginalny ekran

Retina Apple w IPad AIR 2

Naprawa uszkodzonego ekranu, szkła, szyby w Apple IPAD AI 2
w KDS Serwis Apple . Koszt z zachowaniem Oryginalnego wyświetlacza Apple Retina.
Koszt 650,-zł Gwarancja 6 miesięcy.

Rozbity ekran w IPAD AIR 2 to kosztowna w naprawie usterka. Większość serwisów zaproponuje w tym przypadku wymianę całego wyświetlacza / zazwyczaj jest to zamiennik z gorszym jakościowo wyświetlaczem LCD niż fabryczny Apple / Ponieważ oryginalnie szyba tabletu jest w IPAD Air 2 zespolona z wyświetlaczem to naprawa wymaga specjalistycznych urządzeń i profesjonalnej obróbki. . W KDS Serwis Apple dysponujemy urządzeniami które umożliwiają naprawę ORYGINALNEGO EKRANU RETINA . Wymienimy samą szybkę w cenie 650,-zł co stanowi około połowy ceny naprawy rozbitego ekranu w innym serwisie.

Zapraszamy do kontaktu z serwisem KDS Apple w Katowicach, dane kontaktowe i adres na naszej stronie pod linkiem:

https://kds.pl/content/8-kontakt-i-lokalizacja

Wszystko, co chciałbyś wiedzieć o HDR

Czym jest HDR?

HDR to skrót angielskiego wyrażenia High Dynamic Range, oznaczającego technologię, która umożliwia wyświetlanie obrazów z większą rozpiętością tonalną niż tradycyjne SDR (Standard Dynamic Range).

Jak pokazują poniższe zdjęcia, na obrazach wyświetlanych w SDR ciemne obszary stają się zbyt przyciemnione, a jasne obszary zbyt wyblakłe. Obrazy wyświetlane w HDR mają bardziej realistyczny, naturalny wygląd, ponieważ zachowują subtelne różnice ciemnych i jasnych odcieni.

HDR znalazło się w centrum zainteresowania jako technologia obrazowania przyszłości. Już teraz materiały wyprodukowane z zastosowaniem HDR można oglądać na platformach takich jak Netflix czy na płytach Blu-ray UHD.

Sceny z ciemnymi i jasnymi obszarami wyświetlane na różnych monitorach

SDR (Cienie są przyciemnione)
SDR (Jasne kolory są wyblakłe)
HDR

5 elementów, które składają się na wysoką jakość obrazu

Na jakość obrazu składają się następujące elementy:

  1. Rozdzielczość
  2. Głębia bitowa
  3. Szybkość klatek
  4. Gamut kolorów
  5. Jasność (rozpiętość tonalna)

Cztery spośród tych pięciu elementów (rozdzielczość, głębia bitowa, szybkość klatek i gamut kolorów) zostały już unormowane w ramach standardu BT.2020 dotyczącego transmisji 4K/8K UHD.* Tylko dla jasności nadal stosuje się stary standard BT.709, obowiązujący dla obrazów full HD (100 cd/m²).

Jeszcze do niedawna w produkcji filmowej konieczne było kompresowanie jasnych obszarów tak, aby odpowiadały parametrom wyświetlaczy. W efekcie uzyskiwane obrazy różniły się od oryginalnych scen.

Najnowsze postępy w technologii wyświetlania obrazu pozwoliły jednak zwiększyć obsługiwaną rozpiętość tonalną, a tym samym lepiej odwzorowywać jasne i ciemne tony. Właśnie dlatego technologia HDR cieszy się ostatnio tak dużym zainteresowaniem.

*Wdrożenie standardu 4K/8K UHD dla transmisji telewizyjnych jest planowane na koniec roku 2018. Obecny standard full HD nosi nazwę BT.709.

Rozdzielczość = Dobre odwzorowanie szczegółów

Rozdzielczość oznacza liczbę pikseli na obrazie. Im większa jest rozdzielczość obrazu wyświetlanego na danym ekranie, tym więcej ma on pikseli, co umożliwia lepsze oddanie szczegółów. Rozdzielczość 4K UHD wynosi 3840 x 2160, a więc ilość wyświetlanych danych jest czterokrotnie większa niż w przypadku standardu full HD.

Różnice rozdzielczości

2K
4K
8K

Głębia bitowa = Płynne przejścia tonalne

Głębia bitowa oznacza liczbę kolorów wyświetlanych przez jeden piksel. Im większa jest głębia bitowa, tym więcej kolorów można wyświetlić na ekranie, a co za tym idzie przejścia między tonami są dużo płynniejsze. Przykładowo, wyświetlacz 8-bitowy potrafi odwzorować ok. 16,77 miliona różnych kolorów, natomiast wyświetlacz 10-bitowy ok. 1,07 miliarda kolorów.

Różnice głębi bitowej

Obraz 8-bitowy
Obraz 10-bitowy

Szybkość klatek = Płynność ruchów

Szybkość klatek oznacza liczbę obrazów pokazywanych na ekranie w ciągu jednej sekundy. Filmy kinowe kręci się zazwyczaj w standardzie 24p (24 obrazy – klatki – na sekundę), natomiast większość telewizorów korzysta ze standardu 60i lub 30p (30 klatek na sekundę).

Standard BT.2020 dla transmisji 8K definiuje różne szybkości klatek, aż do wartości 120p, przy której ruchy są praktycznie tak płynne, jak w rzeczywistości.

Różnice szybkości klatek

30p = 60i
60p
120p

Gamut kolorów = Intensywność barw

Gamut kolorów oznacza zakres barw wyświetlanych na ekranie. Poniższy wykres przedstawia wartości RGB postrzegane przez ludzkie oko, a każdy z widocznych na nim trójkątów wyznacza inny gamut kolorów – im większa powierzchnia trójkąta, tym większa liczba wyświetlanych kolorów.

Standard BT.2020 (Rec.2020) dla transmisji 4K/8K obejmuje dużo szerszy gamut kolorów niż standard  BT.709 (Rec.709) dla transmisji full HD.

Różnice gamutu kolorów

Jasność = Poziom oświetlenia obrazu

Jasność oznacza zakres oświetlenia obrazu, który może być oddany na ekranie. Przyjmuje się, że rozpiętość tonalna dostrzegana przez ludzkie oko (czyli różnica między najciemniejszymi i najjaśniejszymi elementami obrazu) wynosi 1012, natomiast typowe wyświetlacze potrafią odtworzyć rozpiętość tonalną na poziomie zaledwie 103. Technologia HDR zwiększa rozpiętość tonalną ekranu do 105 (a więc aż stokrotnie), dzięki czemu światła i cienie odwzorowywane są w sposób dużo bardziej zbliżony do ludzkiego postrzegania.

Rozpiętość tonalna

Krzywe gamma

BT.2100 — nowy międzynarodowy standard HDR

W czerwcu 2016 roku ogłoszono międzynarodowy standard HDR pod nazwą ITU-R BT.2100, definiujący specyfikacje dla produkcji i transmisji materiałów. Można się spodziewać, że wprowadzenie tego standardu dodatkowo przyspieszy przyjęcie technologii HDR.

Jak widać w poniższej tabeli, 5 elementów omówionych w pierwszej części naszego artykułu ulegało stopniowym zmianom od momentu ustanowienia standardu BT.709 dla rozdzielczości full HD. Choć standardy BT.2020 i BT.2100 są do siebie bardzo podobne, różnią się wyświetlaną rozpiętością tonalną.

Międzynarodowe standardy

Widoczne różnice

SDR
HDR

Dwie krzywe gamma

Aby prawidłowo wyświetlać obrazy HDR, nie wystarczy zwiększyć poziom jasności – kolory i tony muszą zostać odwzorowane w sposób, który odpowiada ludzkiej percepcji. Na ich reprodukcję wpływa gamma, czyli wartość cechująca każde urządzenie wejściowe i wyjściowe.

Standard BT.2100 określa dwie krzywe gamma do różnych zastosowań:

  • Do Internetu i filmów: krzywa PQ (Perceptual quantization)
  • Do transmisji telewizyjnych: krzywa HLG (Hybrid Log-Gamma)

Krzywa gamma PQ powstała w oparciu o właściwości ludzkiego wzroku i najlepiej nadaje się do produkcji materiałów wideo lub oglądania filmów w Internecie – czyli tam, gdzie najważniejsza jest wierność reprodukcji.

Z kolei krzywa gamma HLG służy do wyświetlania obrazów na telewizorach SDR i jest przeznaczona przede wszystkim do transmisji telewizyjnych oraz oglądania materiałów wideo na żywo.

Zalety krzywych gamma PQ i HLG dla technologii HDR

Poniższy wykres przedstawia krzywe gamma PQ i HLG dla technologii HDR.

Jasność szczytowa krzywej PQ jest stała i wynosi 1000 cd/m². Innymi słowy, krzywa PQ nie zmienia się i nie zależy od jasności szczytowej danego urządzenia. Pozwala to uzyskać spójną, powtarzalną reprodukcję obrazu.

Tymczasem jasność szczytowa krzywej HLG zawsze dopasowuje się do jasności szczytowej danego urządzenia. Dzięki temu obrazy HDR można oglądać na wyświetlaczach SDR bez istotnego pogorszenia ich jakości.

Porównanie krzywych gamma PQ i HLG dla technologii HDR

Praca z materiałami HDR

Do pracy z materiałami HDR niezbędny jest monitor, na którym można dobrze ocenić jasność i kolory obrazu.

Monitory z serii ColorEdge CG zapewniają doskonałą jakość obrazu potrzebną w produkcji wideo, a także znacznie ułatwiają każdy etap pracy, od sprawdzania nakręconych materiałów, przez dodawanie efektów specjalnych i komponowanie aż po końcową korekcję barwną, czyli tzw. color grading.

Etapy pracy z materiałami HDR

Hybrydowe sale operacyjne – czym różnią się od tradycyjnych?

Myśląc o sali operacyjnej, większość ludzi widzi przed oczami typowy stół operacyjny, silnie oświetlony od góry lampami, otoczony tacami z przyrządami chirurgicznymi i wyposażony w charakterystyczny kardiomonitor do śledzenia funkcji życiowych. I rzeczywiście, w wielu placówkach bloki operacyjne nadal tak wyglądają. Coraz więcej szpitali na całym świecie idzie jednak z duchem czasu, rezygnując z tradycyjnych sal operacyjnych na rzecz sal hybrydowych. Z dalszej lektury naszego artykułu dowiesz się, czym jest hybrydowa sala operacyjna i co odróżnia ją od zwykłej.

Tradycyjne sale zabiegowe i operacyjne

W większości szpitali dąży się obecnie do zastąpienia typowych operacji inwazyjnych operacjami minimalnie inwazyjnymi, czyli laparoskopowymi. Operacje minimalnie inwazyjne mają tę zaletę, że skracają czas rekonwalescencji pacjenta i zmniejszają ryzyko zakażeń. Nie zostawiają też dużych, widocznych blizn, których nie da się uniknąć w przypadku operacji inwazyjnej.

Zazwyczaj pacjentowi skierowanemu na operację robi się najpierw potrzebne badania. Służące do tego urządzenia są duże i kosztowne, dlatego z reguły trzyma się je w osobnych pomieszczeniach poza blokiem operacyjnym. Lekarze najpierw korzystają ze sprzętu do obrazowania, aby zlokalizować źródło problemu, a następnie przeprowadzają operację za pomocą długiego, cienkiego instrumentu chirurgicznego wyposażonego w małą kamerę i wprowadzanego do ciała przez niewielkie nacięcie.

Dane niezbędne chirurgowi na standardowym bloku ograniczają się więc do obrazu z kamery chirurgicznej, parametrów funkcji życiowych pacjenta i ewentualnie wykonanych wcześniej badań. Na nowoczesnej sali operacyjnej obrazy medyczne służące jako punkt odniesienia wyświetlane są na panelu ściennym, natomiast obraz z kamery chirurgicznej – na monitorze zawieszonym na ścianie lub pod sufitem albo przymocowanym do wózka chirurgicznego.

Na sali operacyjnej holenderskiego szpitala Elisabeth-TweeSteden wykorzystuje się panele naścienne EIZO.

Sala operacyjna w szpitalu Elisabeth-TweeSteden w Holandii

Hybrydowe sale operacyjne

Największą różnicą między zwykłą a hybrydową salą operacyjną jest obecność sprzętu do obrazowania. Tradycyjnie urządzenia do obrazowania takie jak tomograf czy aparat RTG znajdują się w osobnych pomieszczeniach poza blokiem operacyjnym, tymczasem w środowiskach hybrydowych są one elementem wyposażenia sali operacyjnej. Umożliwia to przeprowadzanie minimalnie inwazyjnych zabiegów i przyspiesza diagnostykę, w efekcie skracając czas trwania operacji.

Wygląd sali hybrydowej zależy w dużym stopniu od tego, w jakich operacjach specjalizuje się szpital. Ze względu na duże rozmiary urządzeń takich jak aparat rentgenowski, tomograf czy aparat do rezonansu magnetycznego, na sali operacyjnej instaluje się tylko jedną maszynę tego typu. Wybór sprzętu do obrazowania decyduje więc o tym, jakiego typu zabiegi można będzie przeprowadzać na bloku.

Przykładowo, sale hybrydowe wyposażone w aparat rentgenowski z wysięgnikiem (tzw. ramieniem C) najlepiej nadają się do chirurgii sercowo-naczyniowej, ponieważ umożliwiają przeprowadzanie nowoczesnych operacji takich jak TEVAR, EVAR i TAVI. Są to operacje wewnątrznaczyniowe, polegające na wprowadzeniu małego cewnika i kierowaniu nim w oparciu o wyświetlany na żywo obraz rentgenowski. TEVAR, EVAR i TAVI to jedne z najmniej inwazyjnych metod operacji znanych współczesnej medycynie, wymagające wykonania tylko jednego małego nacięcia. Sale hybrydowe wyposażone w tomograf lub aparat do rezonansu są z kolei przeznaczone do neurochirurgii, ponieważ przyspieszają diagnostykę i skracają czas zabiegu, a także ułatwiają chirurgom szczegółowe zaplanowanie operacji przed jej rozpoczęciem.

Wyposażenie sali hybrydowej

Bez względu na to, czy na sali hybrydowej znajduje się sprzęt do RTG, tomografii czy rezonansu, do wyświetlania zrobionych obrazów potrzebna jest odpowiednia liczba ekranów. Personel medyczny musi mieć łatwy dostęp do obrazu na żywo z kamery chirurgicznej, obrazów rentgenowskich, tomograficznych lub z rezonansu magnetycznego (czasem aktualizowanych w trakcie operacji) i oczywiście parametrów funkcji życiowych pacjenta. Ilość potrzebnych danych może być inna dla każdej operacji, dlatego hybrydowa sala operacyjna musi być wyposażona w tak szeroki zestaw monitorów i paneli, by dało się naraz wyświetlić wszystkie niezbędne informacje. Ekrany mogą być montowane na wysięgnikach na ścianie lub pod sufitem, na mobilnych wózkach chirurgicznych lub wbudowane w panele naścienne.

Ośrodek Kardiologii Luksemburskiego Szpitala Kardiologicznego dysponuje jedną z najnowocześniejszych hybrydowych sal operacyjnych na świecie. Do jej wyposażenia wykorzystano różne modele monitorów EIZO, wyświetlające wszystkie dane potrzebne chirurgom. Oprócz tego tamtejszy personel medyczny używa oprogramowania EIZO Caliop, które ułatwia zarządzanie tak olbrzymią ilością danych, zapobiega utracie cennych informacji i umożliwia wyświetlanie obrazów w przyjazny dla użytkownika sposób.

Luksemburski Szpital Kardiologiczny ma jedną z najnowocześniejszych hybrydowych sal operacyjnych na świecie, całkowicie wyposażoną w rozwiązania EIZO.

Rozwiązania EIZO na każdą salę operacyjną

EIZO ma w swojej ofercie szeroki wybór wyświetlaczy na sale operacyjne – zarówno tradycyjne, jak i hybrydowe. Monitory chirurgiczne EIZO zostały zaprojektowane z myślą o pracy na bloku operacyjnym i gwarantują stabilne wyświetlanie obrazu podczas całego zabiegu. W zależności od potrzeb do wyboru są różne rozmiary i formaty monitorów. EIZO oferuje także oprogramowanie do zarządzania danymi, przekaźniki sygnału oraz urządzenia do zarządzania sygnałami wideo. Rozbudowany system wsparcia technicznego zapewnia natomiast prawidłowe funkcjonowanie rozwiązań EIZO.

Aby zapoznać się z pełną ofertą rozwiązań EIZO na sale operacyjne, odwiedź stronę www.eizo-or.com

Jak stworzyć ergonomiczne stanowisko pracy dla lekarza

Nowoczesne szpitale korzystają z coraz bardziej zaawansowanych metod obrazowania, umożliwiających oglądanie większej ilości danych w krótszym czasie. Postępy technologiczne pod wieloma względami ułatwiają lekarzom zadanie, ale jednocześnie sprawiają, że ich praca jest intensywniejsza i bardziej wymagająca niż kiedykolwiek przedtem. Jeśli nie zapewni im się odpowiednich warunków, to obciążenie może doprowadzić do stresu, przemęczenia, a nawet poważniejszych problemów ze zdrowiem. Od razu nasuwa się więc pytanie: jak stworzyć stanowisko diagnostyczne, które będzie komfortowe i usprawni pracę lekarza, zamiast ją utrudniać? Z dalszej lektury tego artykułu dowiesz się, jak zorganizować przestrzeń roboczą, jakie monitory wybrać i jak je ustawić, a także jak prawidłowo siedzieć, by ograniczyć stres i zmęczenie.

1. Prawidłowa postawa

Pierwsza i najważniejsza zasada pracy przy komputerze, mająca kluczowe znaczenie zarówno dla ograniczenia ogólnego zmęczenia, jak i zmęczenia wzroku, to odpowiednia sylwetka. Odpowiednia znaczy wyprostowana – nie należy jednak zmuszać się, by siedzieć idealnie prosto. Plecy powinny być wygodnie oparte na krześle, ale nie powinno się spinać mięśni, by za wszelką cenę utrzymać się w wyprostowanej pozycji. Należy pamiętać przede wszystkim o tym, aby nie pochylać się do przodu. Takie położenie ciała powoduje bowiem bóle pleców, szyi i ramion.

Przedramiona powinny w całości opierać się o blat biurka, natomiast klawiaturę należy postawić w takim miejscu, by pisząc na niej nie trzeba było wyginać nadgarstków. Po ułożeniu łokci na wysokości klawiatury przedramiona powinny naturalnie znaleźć się w odpowiedniej pozycji. Przed klawiaturą warto też położyć specjalną podkładkę pod nadgarstki – w ten sposób unikniemy problemów takich jak zespół cieśni nadgarstka.

2. Położenie ekranu

W zachowaniu prawidłowej postawy pomaga odpowiednie ułożenie monitora. Aby zapobiec bezwiednemu pochylaniu się do przodu, należy ustawić ekran w odległości ok. 550 mm od siebie, oczywiście biorąc poprawkę na ewentualne wady wzroku. Najważniejsze jest to, by tekst i obrazy wyświetlane na ekranie były dobrze widoczne bez konieczności nachylania się bliżej czy mrużenia oczu. Przysuwanie się do ekranu i mrużenie oczu nawet, gdy monitor stoi blisko, to znak, że trzeba wybrać się do okulisty na badanie wzroku i dobranie okularów lub soczewek. Pomóc może także przeskalowanie rozmiaru wyświetlanego tekstu, które ułatwi wygodne patrzenie na ekran z bliska.

Gdy monitor stoi już w dobrej odległości, należy wyregulować jego wysokość. Górna krawędź obudowy powinna znajdować się na wysokości oczu (oczywiście po przyjęciu postawy opisanej w pierwszym punkcie). Jeśli ekran jest usytuowany za wysoko, powieki muszą unosić się bardziej niż zwykle, co męczy mięśnie i odsłania większą powierzchnię gałki ocznej, powodując suchość oczu. Niepotrzebnie pracuje także szyja, która odchyla się do tyłu i napina. Z kolei gdy ekran znajduje się za nisko, mamy tendencję do nachylania się, grożącą wspomnianymi wcześniej dolegliwościami. Po ustawieniu monitora na wysokości oczu nasze pole widzenia (typowo mające zakres od 0 do 30 stopni) powinno obejmować całą powierzchnię ekranu. Dzięki temu ograniczamy ruchy oczu i szyi. Dodatkowo zaleca się odchylenie ekranu lekko do góry, by poprawić widoczność i zapobiec skłonności do garbienia się.

3. Porządek na biurku

Jedną z najczęściej lekceważonych przyczyn stresu jest bałagan. Już sam widok zagraconego biurka powoduje u niektórych osób nerwowość i dekoncentrację, nie mówiąc już o czasie straconym na szukanie potrzebnych rzeczy. Warto więc zadbać o to, by każdy przedmiot miał swoje miejsce, na które można go odłożyć, kiedy nie jest używany. Uporządkowane miejsce pracy nie tylko wygląda lepiej, ale i pomaga zmniejszyć codzienny stres.

Nieocenionym sposobem na optyczne „odgruzowanie” stanowiska komputerowego jest zmniejszenie liczby kabli. Nie tylko zwalnia się dodatkowe miejsce na biurku, ale i cała przestrzeń robocza od razu staje się wizualnie lżejsza i bardziej atrakcyjna. Chcąc ograniczyć okablowanie, warto wykorzystać połączenia szeregowe (ang. daisy chain). Wiele modeli z serii RadiForce ma złącze wejściowe DisplayPort w wersji 1.2 lub nowszej oraz złącze wyjściowe, które umożliwia przesyłanie sygnałów wideo po połączeniach szeregowych. Dzięki temu do komputera nie trzeba podłączać każdego monitora z osobna – wystarczy podłączyć jeden, do niego kolejny, do niego jeszcze kolejny i tak dalej. Takie rozwiązanie niesie podwójną korzyść: zmniejsza bałagan na biurku i upraszcza proces instalacji monitorów.

4. Wybór monitora

Nawet zastosowanie się do wszystkich powyższych wskazówek nie gwarantuje bezstresowej, komfortowej pracy – czasami źródłem problemu jest jakość samego monitora. Większość monitorów EIZO wyposażono w funkcje, które pomagają pracować wygodniej i bardziej ergonomicznie.

Po pierwsze, ekrany monitorów EIZO nie powodują migotania obrazu. Jest to zjawisko występujące zwłaszcza przy niskim poziomie jasności, spotykane w wielu oferowanych na rynku monitorach. Z początku może być niezauważalne, jednak z czasem powoduje u niektórych osób zmęczenie oczu i bóle głowy.

Monitory EIZO mają również specjalne powłoki na ekran: matowe (AG – anti-glare) i antyodblaskowe (AR – anti-reflective). Odbijające się od ekranu światło nie tylko męczy wzrok, ale też zmusza użytkownika do szukania pozycji, w której refleksy nie będą przeszkadzały w pracy. To z kolei najprostsza droga do przyjęcia niewygodnej, obciążającej mięśnie sylwetki. Czasami monitora nie da się ustawić tak, by całkowicie uniknąć odbijania się światła. W takiej sytuacji z pomocą przychodzą monitory wyposażone w powłoki zmniejszające lub likwidujące negatywne skutki tego zjawiska. W monitorach EIZO występują dwa rodzaje powłok, które można dobrać w zależności od oświetlenia panującego w pomieszczeniu. Powłoka AG rozprasza padające na nią światło, natomiast powłoka AR redukuje je dzięki interferencji.

Tworząc konfigurację wieloekranową trzeba zwrócić szczególną uwagę na to, czy monitory mają szerokie kąty widzenia. Od tego bowiem zależy, czy da się zobaczyć wszystkie ekrany obracając tylko głowę lub krzesło, czy konieczne jest przesuwanie całego ciała. W środowiskach z więcej niż jednym monitorem ważne są również rozmiary ramki biegnącej wokół ekranu. Grube ramki rozpraszają wzrok, natomiast cienkie umożliwiają ustawienie monitorów bardzo blisko siebie, co ogranicza ruchy szyi. Monitory EIZO korzystają z paneli IPS o szerokich kątach widzenia (178o w pionie i w poziomie), a wiele z nich, w tym modele z biurowej serii FlexScan EV, ma wyjątkowo cienkie ramki, idealne do konfiguracji wieloekranowych.

Jak wspomnieliśmy w punkcie drugim, monitor trzeba ustawić na wysokości oczu. Wysocy użytkownicy potrzebują więc modelu, który umożliwi podniesienie ekranu tak, by korzystanie z niego nie wymuszało garbienia się i pochylania do przodu. Z kolei niższe osoby powinny wybrać monitor, który da się opuścić aż do samego blatu biurka – dzięki temu nie będą musiały odchylać głowy do tyłu i patrzeć do góry, narażając się na bóle szyi i suchość oczu. Monitory EIZO mają stopkę o szerokim zakresie regulacji, pozwalającą swobodnie zmieniać wysokość ekranu i dopasować ją do wzrostu użytkownika.

Na koniec wypada wspomnieć o dodatkowych funkcjach monitora, stworzonych z myślą o konkretnych zastosowaniach. Są nieocenione zwłaszcza dla lekarzy, którzy nieraz diagnozują do dwóch tysięcy przypadków dziennie. Przy takim nakładzie pracy każde ułatwienie to coś, w co warto zainwestować. Doskonałym przykładem jest autorska technologia EIZO o nazwie Work-and-Flow, składająca się z zestawu funkcji skierowanych do lekarzy-diagnostów. Choć tego rodzaju dodatkowe udogodnienia są często pomijane podczas wybierania monitora, to właśnie one mogą w odczuwalny sposób poprawić komfort i jakość pracy.

Oświetlenie w pomieszczeniach diagnostycznych – dlaczego jest tak ważne?

Odpowiednie oświetlenie pomieszczeń, w których radiolodzy oglądają i analizują badania, ma olbrzymie znaczenie w procesie stawiania diagnozy. Dowiedz się, czemu tak jest i jak zadbać o optymalne oświetlenie stacji diagnostycznej.

1. Kontrast

Przy oglądaniu obrazów medycznych jednym z najistotniejszych czynników, które wpływają na precyzję diagnozy, jest kontrast. Im wyższy jest jego współczynnik, tym więcej odcieni jest w stanie rozróżnić ludzkie oko. Większość monitorów medycznych ma ekran z wysokim współczynnikiem kontrastu, jest jednak coś, co może znacznie go zmniejszyć: oświetlenie.

Panujące w otoczeniu oświetlenie może obniżyć kontrast wyświetlanych obrazów na kilka sposobów. Wśród nich najbardziej oczywiste to:

  1. Rozpraszanie światła. Światło równomiernie odbija się od powierzchni ekranu, sprawiając, że czerń staje się wyblakła.
  2. Odbijanie się światła od ekranu. Na ekranie odbija się światło pochodzące np. z lampy lub odbite od pobliskiego przedmiotu, powodując pojawienie się „widma”. Rozprasza to wzrok użytkownika i obniża kontrast na konkretnym obszarze obrazu.

Te niesprzyjające zjawiska można ograniczyć, stosując antyodblaskowe powłoki na ekran i stawiając monitor w takim miejscu, by światło nie padało bezpośrednio na jego powierzchnię.

Oświetlenie zmniejsza kontrast ekranu przede wszystkim dlatego, że negatywnie wpływa na zdolność przystosowania się oka do pewnego natężenia światła. Wzrok człowieka potrafi rozpoznać współczynnik kontrastu na poziomie 1000, ale jest to wartość względna. Na przykład kiedy znajdujemy się w słabo oświetlonym tunelu, jesteśmy w stanie dostrzec większość obiektów w otoczeniu bez większych problemów. Kiedy jednak wyjdziemy nagle na słońce, obiekty znajdujące się na zewnątrz będą się wydawały dużo jaśniejsze, niż obiekty w tunelu – nasze oczy będą je postrzegały jako białe. Dzieje się tak, ponieważ w słabo oświetlonym tunelu najciemniejsze obiekty zdają się „czarne”, a jasne, np. słabe górne światło, zdają się białe. W rezultacie nasze oczy automatycznie będą postrzegały wszystkie obiekty jaśniejsze niż to przyciemnione światło jako białe.

Oczy dostosowują się do poziomu jasności w otoczeniu. Jeśli tym otoczeniem jest ciemny tunel, po nagłym wyjściu na zewnątrz światło oślepi nas i sprawi, że wszystko będzie się wydawać białe. Po chwili jednak nasz wzrok przystosuje się do jaśniejszego otoczenia.

Ten mechanizm działa także w drugą stronę: jeśli znajdujemy się na słońcu i nagle wejdziemy do ciemnego tunelu, wszystko, co jest ciemniejsze niż najciemniejsze obiekty na zewnątrz, będzie się wydawało czarne. Jest to efekt, który łatwo zaobserwować samemu, np. wyjeżdżając samochodem z tunelu albo lub szybko podciągając rolety w bardzo słoneczny dzień. Musi wtedy minąć kilka chwil, zanim zaczniemy dobrze widzieć nowe otoczenie.

Oświetlenie w pomieszczeniu

Ograniczone właściwości adaptacyjne ludzkiego oka trzeba wziąć pod uwagę także w pomieszczeniach diagnostycznych. Jeśli różnica jasności między ekranem a oświetleniem jest zbyt duża, wzrok lekarza będzie ciągle dopasowywać się do nowych warunków – raz do ekranu, raz do oświetlenia w pomieszczeniu. Gdy wzrok skierowany jest na ekran, oczy dopasowują się do jego jasności – wystarczy jednak na chwilę przenieść go na jasno oświetloną ścianę albo w kierunku lampy, by oczy zaczęły dopasowywać się do tej zmiany. Po ponownym spojrzeniu na ekran widzenie będzie gorsze i dopiero po kilku minutach wróci do stanu optymalnego.

Przyjmuje się, że oświetlenie w pomieszczeniu należy dopasować do jasności ekranu. Zgodnie z wytycznymi Amerykańskiego Kolegium Radiologii, jasność ekranu powinna wynosić co najmniej 350 cd/m2 (lub 420 cd/m2 dla mammografii), co oznacza natężenie oświetlenia na poziomie od 20 do 40 luksów. Co innego sugerują wytyczne Unii Europejskiej, dotyczące zapewnienia odpowiedniej jakości badań przesiewowych w kierunku raka piersi: według nich natężenie oświetlenia nie powinno przekraczać 20 luksów. Przeprowadzone w 2006 roku badanie1 wykazało, że oświetlenie na poziomie poniżej 7 luksów jest niewystarczające, natomiast na poziomie powyżej 100 luksów – zbyt intensywne. Niezależnie od tego, czy dana placówka kieruje się wytycznymi amerykańskimi czy europejskimi, oświetlenie w pomieszczeniu trzeba więc dopasować tak, aby nie było ani za jasne, ani za ciemne. Przed przystąpieniem do pracy radiolog powinien też odczekać ok. 15 minut2, by dać oczom szansę na przyzwyczajenie się do warunków oświetleniowych w otoczeniu.

W idealnym pomieszczeniu diagnostycznym oświetlenie powinno odpowiadać jasności ekranu monitora.

2. Zmęczenie wzroku

Jakość widzenia zależy nie tylko od opisanych powyżej warunków środowiskowych, ale i od czynników fizjologicznych. Zmęczenie wzroku, choć kojarzone głównie z poczuciem dyskomfortu, powoduje również tymczasowe pogorszenie widzenia. W pracy radiologa możliwość precyzyjnej oceny badań ma kluczowe znaczenie, dlatego tak ważne jest stosowanie środków, które ograniczą zmęczenie oczu. Jednym z nich jest właśnie kontrola oświetlenia.

Jeśli znajdujące się w pomieszczeniu źródło światła znacznie różni się od światła emitowanego przez monitor, po spuszczeniu wzroku z ekranu źrenice rozszerzą się (jeśli oświetlenie jest ciemniejsze od ekranu) lub zwężą (jeśli oświetlenie jest jaśniejsze). Ciągłe rozszerzanie się i zwężanie źrenic nadwyręża mięśnie oczu, powodując ich zmęczenie. Innym skutkiem ubocznym jest wydłużenie czasu potrzebnego na dostosowanie się wzroku do nowych warunków oświetleniowych.

Wzmożona praca źrenic, wymuszona zbyt dużą różnicą poziomu oświetlenia i jasności ekranu, nie jest jedyną przyczyną zmęczenia oczu. Przyczyniają się do tego również odblaski pojawiające się na powierzchni ekranu. Za każdym razem, gdy nasz wzrok pada na obszar odbitego światła, oko musi ponownie „złapać” ostrość.

Odbijające się od ekranu światło utrudnia pracę i nadwyręża wzrok.

3. Optymalne oświetlenie

Najlepszym sposobem na kontrolowanie oświetlenia jest umieszczenie źródła słabego światła bezpośrednio za monitorem. Dzięki temu da się całkowicie uniknąć refleksów i odblasków, które pojawiają się na ekranie, gdy światło pada z góry.

Panujący w pomieszczeniu półmrok może jednak utrudniać wykonywanie innych czynności, takich jak czytanie papierowych dokumentów i robienie notatek. Do oświetlenia blatu biurka przyda się więc mała lampka, umieszczona obok monitora lub pod nim.

Oferowana przez EIZO lampka RadiLight spełnia wszystkie powyższe wymagania. Mocuje się ją z tyłu monitora RadiForce tak, aby światło padało bezpośrednio na ścianę za nim. Pozwala to zapobiec odblaskom i osiągnąć odpowiedni poziom jasności w pomieszczeniu diagnostycznym. RadiLight wyposażono także w osobną, mniejszą lampkę RadiLight Focus z regulowanym ramieniem. Emitowane przez nią punktowe światło, włączane i wyłączane jednym przyciskiem, ułatwia czytanie papierowych dokumentów, pisanie na klawiaturze lub korzystanie z innych narzędzi. Poziom jasności obu lampek można swobodnie regulować.

Rozmycie obrazu na monitorze HiDPI: czemu tak się dzieje i jak temu zaradzić

Rozważasz zakup monitora obsługującego HiDPI, aby móc cieszyć się obrazami doskonałej jakości? Pamiętaj, że sam monitor HiDPI nie gwarantuje ostrości obrazów – zależy ona także od laptopa i programu, jakiego używasz.

Z dalszej lektury dowiesz się, jak uzyskać wysoką jakość obrazu na monitorze HiDPI (np. FlexScan EV2785) podłączonym do laptopa.

1. Czemu tekst jest rozmazany, mimo że używam HiDPI?

W przypadku systemu operacyjnego Windows rozmycie obrazu może wynikać z tego, że różne programy są w różnym stopniu kompatybilne z trybem HiDPI. Nie należy patrzeć na to zagadnienie zero-jedynkowo, zakładając albo całkowitą kompatybilność, albo jej zupełny brak. W konfiguracji wieloekranowej (np. laptop z monitorem) ostrość obrazu wyświetlanego na dodatkowym ekranie będzie zależała od używanego programu. Aby uzyskać obrazy w wysokiej rozdzielczości, trzeba najpierw zrozumieć pojęcie DPI Awareness.

2. Czym jest DPI Awareness (poziom kompatybilności HiDPI)?

DPI Awareness (dosłownie „świadomość DPI”) określa, w jakim stopniu dany program współpracuje z wyświetlaczami HiDPI. Wyróżnia się trzy poziomy kompatybilności, przedstawione w tabeli poniżej.

Skoro znamy już teorię, omówmy ją na konkretnym przykładzie: załóżmy, że mamy laptop w rozdzielczości WXGA (1366 x 768) z monitorem obsługującym HiDPI. Ekran laptopa przeskalowaliśmy do DPI 100%, a ekran monitora – do 150% DPI.

3. Jakie programy są kompatybilne z HiDPI?

EIZO sporządziło listę programów służących do pracy biurowej, projektowania CAD, edycji obrazów, ilustrowania i DTP oraz produkcji materiałów wideo, na której można sprawdzić poziom kompatybilności danej aplikacji z HiDPI.

Znajdź programy, których będziesz używać, i na tej podstawie wybierz odpowiedni monitor oraz ustawienia wyświetlania.

Zobacz listę programów i informacje o ich kompatybilności (ang.)

Oferta produktów EIZO w zakresie obrazowania medycznego

W ostatnim czasie w szpitalach zachodzą duże zmiany. Coraz powszechniejsza staje się chirurgia minimalnie inwazyjna. Pojawiły się liczne innowacje w środowiskach chirurgicznych, takie jak radiologia interwencyjna (IVR) czy chirurgia hybrydowa. Wiele usprawnień informatycznych ma na celu bezproblemową wymianę informacji na każdym etapie procesu leczenia: podczas opieki ambulatoryjnej, przeprowadzania badań w pracowniach obrazowania, postępowania diagnostycznego czy zabiegów chirurgicznych. Aby nadążyć za zmianami w tej niezwykle dynamicznie rozwijającej się dziedzinie, EIZO kontynuuje prace nad rozwojem technologii obrazowania i zwiększaniem jakości urządzeń wyświetlających obrazy.

EIZO wprowadziło do swojej oferty produkty medyczne już w 2002 roku – wtedy na rynku pojawiła się linia medycznych monitorów LCD o wysokiej rozdzielczości RadiForce, przeznaczona do diagnostyki i wyświetlania badań z różnych urządzeń medycznych. Następnie w 2011 roku producent zaprezentował systemy zarządzania wideo z monitorami 4K. Z kolei w 2014 roku opracowano system CuratOR, kompleksowe rozwiązanie do zarządzania plikami wideo do sal operacyjnych.

Obecnie oferta EIZO obejmuje szeroką gamę produktów i rozwiązań spełniających wymagania specyficznych środowisk medycznych. Poniżej opisujemy aktualną ofertę EIZO:

1. Diagnostyka i badania

Od 2002 roku EIZO projektuje i produkuje monitory spełniające wysokie standardy wymagane w diagnostyce i wyświetlaniu obrazów medycznych pod marką RadiForce.

Kompleksowa oferta

W medycynie różne urządzenia medyczne generują obrazy w różnych rozdzielczościach w trybie monochromatycznym lub w kolorze. Na przykład obrazy mammograficzne są wyświetlane w trybie monochromatycznym z rozdzielczością 1914 x 2294, podczas gdy obrazy z ultrasonografu wyświetlane są w kolorze w rozdzielczości 800 x 600. Dlatego EIZO oferuje szereg monitorów o różnych rozdzielczościach i zróżnicowanych opcjach wyświetlania, aby zoptymalizować wyświetlanie obrazów pochodzących z różnych źródeł. Dzięki temu obrazy mammograficzne można oglądać w pełnym rozmiarze na monochromatycznym monitorze 5MP, podczas gdy inne modalności, takie jak USG, można oglądać na monitorze kolorowym 2MP.

Monitory multimodalne

W ostatnich latach wzrosła jednak liczba wyświetlanych obrazów stosowanych łącznie. Jak wspominaliśmy, do oglądania obrazów pochodzących z poszczególnych modalności stosowane były różne monitory, z innymi parametrami. Chcąc rozwiązać ten problem, EIZO opracowało linię bezramkowych, panoramicznych ekranów o rozdzielczości 8MP i 6MP z serii Multi RadiForce. Monitory te umożliwiają jednoczesne wyświetlanie i porównywanie obrazów kolorowych i monochromatycznych o różnych rozdzielczościach i w różnych układach. W skład tej serii wchodzi nawet multimodalny monitor odpowiedni do wyświetlania mammografii monochromatycznej.

Dla tej grupy odbiorców EIZO ma w swojej ofercie następujące serie monitorów:

RadiForce Multi: monitory do wyświetlania obrazów z wielu modalności
Serię RadiForce Multi zaprojektowano z myślą o wyświetlaniu zarówno monochromatycznych, jak i kolorowych obrazów jednocześnie. Te modele o wysokiej rozdzielczości mają matryce 8MP lub 6MP.

RadiForce G&R: monitory diagnostyczne
RadiForce G&R to seria monitorów diagnostycznych. Dostępne są modele 3MP lub 2MP z matrycą kolorową i monochromatyczną. Mają certyfikat zgodności z normą kalibracji DICOM Part 14 i świetnie nadają się do wyświetlania badania RTG klatki piersiowej, jak również obrazów z CR, DR, MRI czy CT.

RadiForce Mammo: monitory do obrazowania badań piersi
RadiForce Mammo to rodzina monitorów przeznaczonych do wyświetlania obrazu ze skriningu piersi. Dostępne są modele kolorowe i monochromatyczne z matrycą 8MP i 5MP. Dzięki wysokiemu kontrastowi i jasności oferują optymalne warunki do przeglądania obrazów z tomosyntezy i mammografii.

RadiForce MX: Kliniczne monitory podglądowe
Monitory RadiForce MX są idealne do oglądania badań pacjentów z rezonansu i tomografu w standardzie DICOM Part 14. Dostępne są modele kolorowe z różnymi rozdzielczościami, jak również z ekranem dotykowym.

Nowy sposób interpretacji obrazów medycznych

Wraz z rozwojem cyfrowego obrazowania medycznego do diagnozowania pacjentów zaczęto wykorzystywać coraz większą ilość obrazów interpretowanych za pomocą komputera. W związku z tym radiologowie muszą obecnie interpretować więcej danych niż kiedykolwiek wcześniej. Aby ich odciążyć, EIZO opracowało funkcje Work-and-Flow, których zadaniem jest usprawnienie i ułatwienie pracy diagnostycznej. Na przykład korzystając z narzędzia o nazwie Point-and-Focus, radiolog może zaznaczyć wybrane obszary obrazu za pomocą myszki i klawiatury, aby dokładnie je ze sobą porównać. Ocenę dodatkowo ułatwia możliwość zmiany jasności i skali szarości dla konkretnych punktów na ekranie. Z kolei dzięki funkcji Switch-and-Go można obsługiwać dwa komputery jednocześnie za pomocą jednej myszki i klawiatury (kursor porusza się między ekranami). Pomaga to zwiększyć wydajność pracy i uzyskać wygodną, intuicyjną w obsłudze przestrzeń roboczą.

2. Leczenie i chirurgia

Nowoczesne sale operacyjne wyposażone są w różne urządzenia generujące obraz, zapewniające bezpieczne i skuteczne przeprowadzanie zabiegów operacyjnych. W obszarach takich jak radiologia interwencyjna, chirurgia hybrydowa i chirurgia endoskopowa w zależności od zakresu operacji wymagane są różne obrazy, tak jak przedstawiono w poniższej tabelce:

Urządzenie wyświetlająceWyświetlane informacjeUżytkownicy
Monitor wielkoformatowyFluoroskopia rentgenowska, USG, CT, MRI, elektrokardiogram, HIS, RIS, PACS, stacja 3D, kamera chirurgicznaChirurg, asystent, radiolog, personel pomocniczy, studenci/goście
Monitor endoskopowy (chirurgiczny)Endoskopia, mikrochirurgia, chirurgia robotycznaChirurg, asystent, personel pomocniczy, studenci/goście
Monitor operacyjnyFluoroskopia rentgenowska, USG, CT, MRI, elektrokardiogram, HIS, RIS, PACS, stacja 3D, kamera chirurgicznaRadiolog, personel pomocniczy
Ekran do monitorowania stanu pacjentaInformacje anestetyczne, elektrokardiogram, kamera chirurgicznaAnestezjolog, personel pomocniczy, studenci/goście

Gromadzenie tych wszystkich obrazów i informacji na salach operacyjnych ma na celu zapewnienie bezpieczeństwa pacjenta i skuteczności zabiegów. Dlatego producenci urządzeń wyświetlających, tacy jak EIZO, są zobligowani do zapewnienia optymalnego wyświetlania obrazów i informacji dla każdego użytkownika w odpowiednim czasie i miejscu.
Aby zapewnić płynne zarządzanie coraz większymi zasobami informacji medycznych, EIZO wciąż rozwija swoją ofertę, tak aby sprostać wymaganiom dotyczącym wyświetlania obrazu na salach operacyjnych.

3. Administracja

Monitory i rozwiązania EIZO w placówkach medycznych mają dużo szersze zastosowanie niż sama diagnostyka czy chirurgia.

Przyjazne dla użytkowników

Osoby pracujące na salach monitorowania pacjentów po opuszczeniu oddziału intensywnej terapii, w gabinetach konsultacyjnych i na recepcjach oraz informatycy czy pracownicy ochrony zazwyczaj spędzają dużo czasu patrząc na ekran monitora, co prowadzi do nadwyrężania wzroku. Z myślą o nich EIZO wprowadziło w serii FlexScan szereg przyjaznych dla oczu funkcji (1), które zapobiegają zmęczeniu wzroku.

(1): “Przyjazne oczom” funkcje obejmują: ograniczenie emisji szkodliwego dla wzroku światła niebieskiego (w trybie wyświetlania Paper Mode), technologię zmniejszającą migotanie obrazu, (EyeCare Dimming), automatyczne dostosowanie poziomu jasności (Auto EcoView), powłokę antyrefleksyjną, wąskie ramki wokół ekranu i ergonomiczną stopkę.

Stabilne działanie

Placówki medyczne takie jak szpitale i oddziały ratunkowe zapewniają opiekę medyczną przez całą dobę, co oznacza, że monitory również muszą działać przez 24 godziny dziennie. Dla wielu monitorów takie warunki pracy są zabójcze. Dlatego niezawodność i stabilność modeli z linii FlexScan wybiera wiele szpitali, wykorzystując je w dyżurkach pielęgniarskich i oddziałach monitorowania pacjentów.

Przydatne narzędzia i efektywne zarządzanie

Dzięki wykorzystaniu sieciowego rozwiązania do kontroli jakości obrazów RadiNET Pro Web Hosting(2), placówki medyczne, które nawet nie posiadają własnego serwera mogą efektywnie zarządzać wieloma monitorami działającymi w szpitalu (zarządzanie zasobami, zarządzanie zasilaniem, kontrola jakości obrazu), znacząco redukując koszty zarządzania infrastrukturą. Wykorzystując RadiNET Pro Web Hosting można między innymi monitorować stopień zużycia monitorów i zawczasu zaplanować ich wymianę.

(2): Do sieci RadiNET Web Pro Hosting podpiętych jest obecnie około 20 tys. monitorów, dzięki czemu zapewnione jest ich stabilne działanie w jednostkach opieki zdrowotnej na całym świecie.

W jakim kierunku zmierza EIZO

Celem EIZO jest rozwijanie jakości i niezawodności technologii wizualnych. Nie poprzestając na opracowanych dotąd rozwiązaniach, EIZO będzie prowadzić dalsze działania rozwojowe linii monitorów 4K oraz modeli w wysokich rozdzielczościach; planowane jest dopracowanie autorskiej technologii optical bonding oraz folii antyrefleksyjnej pokrywającej ekrany.
Z myślą o personelu medycznym i pacjentach EIZO planuje rozwijać rozwiązania zwiększające jakość usług medycznych i komfort pacjentów, jak również usprawniające działanie systemów szpitalnych, odgrywając rolę lidera technologii wizualnych – “Visual Technology Company”.

Nadeszła era HDR – dowiedz się, co to oznacza dla Twoich urządzeń

HDR (ang. High Dynamic Range) to nowa technologia, która przez wiele osób uważana jest za kolejną wielką rewolucję w dziedzinie obrazowania po technologii 4K. Wychwala się ją przede wszystkim za realistyczne odwzorowanie rzeczywistości – co to jednak oznacza? Czy faktycznie jest się czym zachwycać? Czym różni się HDR dla fotografii i dla filmów? I czego potrzebujesz, by móc wyświetlać materiały w tym standardzie?

Poniższy tekst został przygotowany na podstawie angielskiego tłumaczenia japońskiego artykułu opublikowanego 22 sierpnia 2017 roku na portalu ITmedia. Copyright 2017 ITmedia Inc. Wszystkie prawa zastrzeżone.

Czym jest technologia HDR?

W ciągu ostatnich kilku lat pojęcie HDR zaczęło pojawiać się wszędzie tam, gdzie mowa o technologiach obrazowania. Jest to skrót angielskiego terminu High Dynamic Range, oznaczającego wyświetlanie obrazów z szeroką rozpiętością tonalną. Najłatwiej natknąć się na niego w sklepach ze sprzętem elektronicznym, które coraz częściej wykorzystują obsługę HDR do reklamowania telewizorów.

Słysząc „HDR”, amatorzy fotografii mogą pomyśleć, że chodzi tu o taki sam rodzaj HDR jak w przypadku cyfrowych zdjęć. Choć samo pojęcie HDR rzeczywiście kojarzy się głównie z fotografią, zwłaszcza odkąd aparaty smartfonów takich jak iPhone zaczęły obsługiwać robienie zdjęć w tym standardzie, HDR w fotografii działa zupełnie inaczej niż HDR używane w nowoczesnym sprzęcie wideo.

Referencyjny monitor HDR ColorEdge PROMINENCE CG3145
Czym różni się tryb HDR w iPhone’ach?

Różnica między HDR w fotografii i filmie

„Dynamic range” odnosi się do zakresu między najciemniejszymi i najjaśniejszymi obszarami obrazu, który jest w stanie odtworzyć dane urządzenie, zachowując jednocześnie subtelne różnice między odcieniami. Jeśli będąc w mieszkaniu zrobimy zdjęcie, na którym będzie dobrze widać wnętrze pokoju, słoneczny krajobraz za oknem będzie prześwietlony. Jeśli natomiast zrobimy zdjęcie tak, by jasna scena za oknem była dobrze widoczna, wnętrze pokoju wyjdzie za ciemne. Łatwo zaobserwować ten efekt samemu, robiąc zdjęcie zwykłym aparatem cyfrowym albo telefonem.

Przyczyną takiego zjawiska jest zbyt duża różnica między najjaśniejszym (słońce za oknem) i najciemniejszym (wnętrze pokoju) elementem fotografii. Aby wyeliminować ten problem, należałoby poszerzyć rozpiętość tonalną tak, by najjaśniejsze obszary nie były prześwietlone, a najciemniejsze – całkowicie ciemne. Im bardziej uda się zwiększyć ten zakres, tym bardziej realistycznie będzie wyglądało nasze zdjęcie, jego rozpiętość tonalna zbliży się bowiem do rozpiętości tonalnej postrzeganej przez ludzkie oko.

Rozpiętość tonalna spotykana we wszechświecie jest bardzo szeroka, np. Słońce widziane z Ziemi ma jasność na poziomie ok. 1,6 mld cd/m2 (kandeli na metr kwadratowy), podczas gdy typowa jasność spotykana na dworze wynosi ok. 2000 cd/m². Zakres postrzegany przez ludzkie oko to zaledwie 30% zakresu występującego w przyrodzie!

Urządzenia takie jak aparaty fotograficzne są jednak skonstruowane w oparciu o stare standardy z epoki kineskopowej (tzw. SDR – Standard Dynamic Range). Sprzęt SDR potrafi odwzorowywać bardzo wąski zakres jasności, od 0,05 do 100 cd/m². Innymi słowy, obrazy w standardzie SDR oddają zaledwie skrawek tego, co potrafi dostrzec ludzkie oko.

Rozpiętość tonalna standardu SDR obejmuje zakres od 0,05 do 100 cd/m2. W efekcie jasne obszary obrazu są prześwietlone, a ciemne przyciemnione.

Tryb HDR oferowany przez iPhone’a i inne smartfony bazuje na ujęciach o różnej ekspozycji (jedno dla ciemnych detali, jedno dla jasnych). Na zdjęciach robionych w ten sposób jasne obszary są odwzorowywane w oparciu o jasną ekspozycję, a ciemne obszary w oparciu o ciemną ekspozycję. Pozwala to zapobiec utracie różnych odcieni i daje efekt zbliżony do percepcji ludzkiego oka. Niestety nawet zdjęcie stworzone w wyniku połączenia dwóch ujęć o różnej ekspozycji musi zostać skompresowane do zakresu tonalnego SDR. Choć ciemne i jasne obszary nie tracą całkowicie szczegółów, ta metoda nie poszerza rzeczywistej rozpiętości tonalnej zdjęcia.

Dostępny na smartfonach tryb HDR łączy ujęcia o różnej ekspozycji, tworząc jedno zdjęcie mieszczące się w zakresie SDR.

W kontekście nowoczesnego sprzętu wideo pojęcie HDR odnosi się natomiast do zdolności odwzorowania znacznie poszerzonego zakresu jasności (od 0,0005 do 10 000 cd/m²) bez konieczności kompresji. Łatwo policzyć, że zakres HDR jest stukrotnie większy niż zakres SDR. Oczywiście telewizory z obsługą HDR dostępne obecnie na rynku nie potrafią odtwarzać aż tak dużej rozpiętości tonalnej; standard produkcyjny ITU-R BT.2100 zakłada maksymalną jasność na poziomie 1000 cd/m², a minimalną na poziomie 0,005 cd/m². Nie ma wątpliwości, że obrazy w standardzie HDR wyglądają bardziej realistycznie niż obrazy w standardzie SDR. Sceny z wysokim kontrastem (np. promień słońca wpadający do ciemnego pokoju) zyskują wyrazistość, a sceny zachodu słońca nabierają głębi i realizmu.

W standardzie HDR obsługiwany zakres jasności wynosi od 0,0005 do 10 000 cd/m². Pozwala to     odwzorować kontrast w sposób zbliżony do percepcji ludzkiego oka.
Różnica między HDR dla zdjęć (skompresowana krzywa jasności) i dla filmów (poszerzony zakres jasności).

Być może najważniejszym krokiem na drodze do przyjęcia technologii HDR jest rozwój sprzętu. Urządzenia takie jak aparaty fotograficzne już teraz potrafią obsługiwać jasność wykraczającą poza zakres SDR (od 0,05 do 100 cd/m²), a podświetlenie wyświetlaczy LCD jest w stanie osiągnąć kilkukrotnie większą jasność niż ta, której potrzebują obrazy SDR. Jeszcze większe możliwości dają wyświetlacze OLED.

W efekcie powstało nagłe zapotrzebowanie na wyświetlacze i systemy transmisji, które potrafią odtwarzać dane obrazu z urządzeń – takich jak aparaty i kamery – obsługujących szeroką rozpiętość tonalną. Na rynku zaczęły się pojawiać telewizory z obsługą HDR, dostępne dziś w niemal każdym sklepie z elektroniką. Ale czym tak naprawdę różni się obraz HDR od SDR?

Wideo w standardzie HDR: różnica widoczna gołym okiem

Na ten temat napisano już niejeden artykuł, ale w przeciwieństwie do technologii takich jak 4K czy 8K, które stosunkowo łatwo wyjaśnić posługując się samymi liczbami, nie da się w pełni zrozumieć zalet HDR bez porównania wzrokowego. Różnicę trzeba po prostu zobaczyć – a jest ona widoczna już na pierwszy rzut oka. Tym, którzy nie mieli jeszcze okazji, by osobiście obejrzeć obrazy w standardzie HDR, autor tego artykułu z przyjemnością przedstawi własne spostrzeżenia na temat ColorEdge PROMINENCE CG3145, referencyjnego monitora EIZO.

Moją pierwszą myślą było to, że obrazy wyświetlane na monitorze HDR rzeczywiście wyglądają niesamowicie realistycznie. Dotychczas miałem styczność tylko ze zdjęciami HDR, tworzonymi przez nakładanie na siebie ujęć o różnej ekspozycji, dlatego spodziewałem się czegoś z przesadnie nasyconymi kolorami. Zamiast tego zobaczyłem obraz, na którym cienie i światła oddane są z niezwykłym realizmem. Dzięki szerokiej rozpiętości tonalnej udało się wiernie odwzorować nawet drobne detale, sprawiając, że wyświetlany na ekranie obraz nabrał głębi. Faktycznie wyglądał jak prawdziwy.

Choć teoretycznie wiedziałem, że ludzkie oko potrafi dostrzec przejścia tonalne na ciemnych obszarach, doświadczenie tego na własnej skórze i tak było olbrzymią niespodzianką. Oglądając nocne zdjęcie przedstawiające miejskie światła odbijające się w wodzie, doskonale widziałem subtelne poruszenia na powierzchni wody w cieniu, a mimo to odbite obok nich światła były jasne i intensywne, bez śladu prześwietlenia czy blaknięcia. Tego rodzaju sceny – łączące głębokie cienie i jasne światła – z reguły trudno jest realistycznie odwzorować, jednak ColorEdge PROMINENCE CG3145 doskonale sobie z tym poradził.

Nawet bez pomocy stojącego obok monitora SDR od razu było widać, że różnica jest ogromna. Oczywiście oglądany przeze mnie model ColorEdge PROMINENCE CG3145 był prototypem przeznaczonym dla profesjonalnych twórców, oferującym lepszą jakość obrazu niż typowy telewizor z obsługą HDR. Mimo to na pewno warto wybrać się do lokalnego sklepu z elektroniką i zobaczyć, jak wyglądają filmy w standardzie HDR.

Wystawa sklepowa z telewizorami obsługującymi technologie 4K i HDR.

Czego potrzebujesz, by korzystać z technologii HDR

Ustaliliśmy już, że technologia HDR nie jest tylko chwytem marketingowym i rzeczywiście oferuje lepszą jakość obrazu. Teraz pora odpowiedzieć na pytanie, czego potrzebuje zwykły użytkownik, by z niej korzystać.

Po pierwsze potrzebujemy telewizora obsługującego sygnały HDR10. Będzie nim każdy telewizor reklamowany jako „kompatybilny z HDR”, trzeba jednak pamiętać, że nawet niektóre telewizory 4K nie spełniają tego kryterium.

Istnieją także telewizory, które odbierają sygnały HDR10, ale jednocześnie mają dość niski poziom jasności i kontrast. Oczywiście im lepsza specyfikacja, tym bardziej realistycznie wyglądają wyświetlane obrazy, ale wielu producentów telewizorów w ogóle nie podaje tych parametrów. W takim wypadku można posiłkować się logo Ultra HD Premium. Jego obecność oznacza, że urządzenie otrzymało certyfikat UHD Alliance, gwarantujący zgodność ze standardem HDR.

Logo Ultra HD Premium promowane przez UHD Alliance (na górze) i logo Sony 4K HDR (na dole).

Nie będziemy szczegółowo omawiać wszystkich wymagań, które muszą spełniać certyfikowane urządzenia; warto jednak zaznaczyć, że ekran musi mieć minimalną jasność szczytową 1000 cd/m² i maksymalny poziom czerni 0,05 cd/m² (dla wyświetlaczy LCD) lub minimalną jasność szczytową 540 cd/m² i maksymalny poziom czerni 0,0005 cd/m² (dla wyświetlaczy OLED). Tym wymogom nie jest wcale łatwo sprostać, dlatego niemal wszystkie certyfikowane urządzenia są nadal bardzo drogie.

Kiedy mamy już odpowiedni wyświetlacz, pora zadbać o materiały w standardzie HDR. Do wyboru są dwa formaty: HDR10 i Dolby Vision. Pierwszy z nich to ustandaryzowany format dla treści HDR. Można spokojnie założyć, że wszystkie materiały reklamowane jako kompatybilne z HDR są kompatybilne z HDR10. Z kolei Dolby Vision to osobny standard HDR stworzony przez korporację Dolby. Ma on większą głębię bitową niż HDR10 (12 bitów zamiast 10), która zwiększa wrażenie realizmu.

Najbardziej interesującym elementem Dolby Vision jest format metadanych. W przypadku HDR10 metadane dotyczą całego materiału (np. filmu), podczas gdy w standardzie Dolby Vision własne metadane ma każda klatka z osobna, co umożliwia dynamiczne zmiany jasności dla różnych scen. Dzięki temu telewizory kompatybilne z Dolby Vision mogą optymalnie wyświetlać cyfrowe materiały, bazując na parametrach jasności danego urządzenia.

Obecnie materiały w standardzie Dolby Vision oferują m.in. Netflix i Hikari TV, japońska telewizja internetowa. Oczywiście potrzebne są także kompatybilne urządzenia. Już teraz na rynku jest ich całkiem sporo – a z pewnością będzie więcej.

Platformy streamingowe takie jak Netflix oferują już treści kompatybilne z technologiami 4K/HDR.

Oprócz telewizorów obsługę HDR oferują również konsole do gier wideo, takie jak PlayStation 4 czy Xbox One S. Technologia HDR w grafice komputerowej działa na takiej samej zasadzie, jak w przypadku filmów. Choć standard SDR nadal stanowi istotne ograniczenie, latem 2017 roku ogłoszono wprowadzanie na rynek kilku monitorów gamingowych z obsługą HDR. Można założyć, że rozwój HDR na rynku telewizorów dodatkowo wpłynie na tempo przyjęcia tego standardu przez branżę gamingową.

Niektóre konsole do gier wideo także obsługują HDR (na zdjęciu Microsoft Xbox One X).

5 elementów potrzebnych, by poprawić jakość obrazu

Ogólnie rzecz biorąc, na poprawę jakości obrazu składa się pięć czynników: rozdzielczość, głębia bitowa, szybkość klatek, gamut kolorów i jasność. Pierwsze trzy z nich są ściśle powiązane z gęstością pikseli i ulegały dość dynamicznym zmianom. W kwestii gamutu kolorów przez długi czas nic się nie działo, aż parę lat temu wprowadzono szeroką przestrzeń barwną Rec. 2020. Pozostaje więc ostatni czynnik, jasność, i to właśnie jej dotyczy technologia HDR.

Pięć elementów umożliwiających poprawę jakości obrazu. HDR reprezentuje poprawę jasności.

Mając na uwadze zainteresowanie branży technologią HDR, EIZO stworzyło monitor ColorEdge PROMINENCE CG3145 dla profesjonalistów zajmujących się tworzeniem materiałów HDR.

ColorEdge PROMINENCE CG3145: monitor HDR dla profesjonalnych twórców

Monitor ColorEdge PROMINENCE CG3145 wykorzystuje panel IPS LCD. Z reguły wyświetlacze LCD (a zwłaszcza IPS) nie potrafią odtwarzać głębokiej czerni. Ciemne obszary obrazu mają więc stosunkowo niski kontrast. Istnieje jednak technologia, która pozwala osiągnąć wysoki kontrast na wyświetlaczach LCD – tzw. funkcja local dimming, która dzieli podświetlenie LED na różne obszary. Dzięki temu można dopasować jasność podświetlenia w każdym z wydzielonych obszarów osobno w zależności od wyświetlanego obrazu. Taki zabieg powoduje różnice jasności i reprodukcji barw na ekranie.

Funkcja local dimming umożliwia precyzyjne dopasowanie jasności podświetlenia, przydatne do reprodukcji scen z wysokim kontrastem (na górze obraz z funkcją local dimming, na dole bez). Technologia local dimming powoduje tzw. efekt halo (rozmazana otoczka) wokół obszarów, gdzie występuje duża różnica jasności (patrz zdjęcie na górze).

Na obszarach, gdzie występują duże różnice jasności, pojawia się również tzw. efekt halo – krawędzie jasnych obszarów stają się rozmazane. Być może nie jest to duża wada w przypadku wyświetlaczy używanych do odtwarzania filmów, ale z pewnością jest poważnym mankamentem w monitorach referencyjnych.

EIZO stosuje więc nowy rodzaj panelu IPS LCD, który nie potrzebuje funkcji local dimming, by wiernie odtwarzać głęboką czerń na poziomie zaledwie 0,005 cd/m² lub mniej. W efekcie natywny kontrast monitora wynosi aż 1 000 000:1. Inną zaletą ColorEdge PROMINENCE CG3145 jest jego zdolność do zachowania stałej jasności i reprodukcji kolorów dla dowolnego rodzaju obrazów. Wiele innych monitorów referencyjnych zmniejsza czasami poziom jasności podczas wyświetlania jasnych scen, aby wydłużyć żywotność ekranu.

ColorEdge PROMINENCE CG3145, zaprojektowany jako monitor referencyjny do profesjonalnego color gradingu, nie należy do najtańszych. Oczywiście są jeszcze inne etapy tworzenia materiałów, od nagrywania, przez edycję aż po proces kompozycji, które nie wymagają aż tak precyzyjnej reprodukcji. Właśnie z myślą o nich EIZO oferuje usługę aktualizacji, zapewniającą (pseudo) obsługę HDR w monitorach ColorEdge CG. Polega ona na dodaniu krzywych gamma Perceptual Quantization (PQ1000 i PQ300) oraz HLG (Hybrid-Log Gamma) do trybów wyświetlania. Aktualizację krzywych gamma poleca się twórcom, którzy chcą mieć możliwość podglądu materiałów w standardzie HDR niższym kosztem.

Jak wyświetlać kolorowe i monochromatyczne obrazy z idealną skalą szarości

Technologie medyczne idą naprzód, a wraz z nimi rośnie ilość danych obrazowania. Aby ułatwić i usprawnić proces diagnozy, coraz częściej wyświetla się obrazy monochromatyczne i kolorowe obok siebie.

W teorii monochromatyczne i kolorowe obrazy powinny być wyświetlane z osobnymi skalami szarości. Dla obrazów monochromatycznych zaleca się standard DICOM Part 14 GSDF (Grayscale Standard Display Function), natomiast dla kolorowych standard Gamma 2.2. Stosowanie nieodpowiedniej skali szarości może skutkować gorszą jakością obrazu i sprawić, że lekarzowi trudniej będzie dostrzec istotne detale diagnostyczne.

Standardy GSDF i Gamma 2.2 inaczej wyświetlają obrazy medyczne. Gdy monitor używa skali szarości zgodnej ze standardem GSDF, na kolorowych obrazach barwy stają się przygaszone i trudne do rozróżnienia, ale obrazy monochromatyczne wyglądają dobrze. Z kolei gdy monitor używa skali szarości zgodnej ze standardem Gamma 2.2, obrazy kolorowe wyświetlają się prawidłowo, natomiast obrazy monochromatyczne mają zbyt niski kontrast.

Niektóre monitory umożliwiają ręczne przełączanie się między predefiniowanymi trybami pracy stworzonymi pod kątem konkretnych rodzajów badań. W monitorach EIZO tę funkcję pełni przełącznik CAL Switch. Jednak w środowiskach, gdzie często wyświetla się kolorowe i monochromatyczne obrazy, ciągłe zmienianie trybów pracy jest czasochłonne i uciążliwe. W efekcie często zdarza się, że monitor stale pracuje w standardzie GSDF, nawet podczas wyświetlania kolorowych obrazów. Rozwiązaniem tego problemu jest autorska funkcja EIZO o nazwie Hybrid Gamma PXL.

Wiele monitorów medycznych umożliwia przełączanie się między różnymi trybami wyświetlania. W monitorach medycznych EIZO służy do tego przełącznik CAL Switch.

Funkcja Hybrid Gamma PXL analizuje wszystkie piksele na obrazie – zarówno kolorowe, jak i monochromatyczne – a następnie kalibruje każdy piksel z osobna do standardu GSDF lub połączenia GSDF i Gamma 2.2, w zależności od stopnia jasności. Cały proces odbywa się bez żadnych opóźnień w odtwarzaniu obrazu.

Po rozpoznaniu kolorowego piksela monitor analizuje jego parametry kolorystyczne i stosuje połączenie standardów Gamma 2.2 i GSDF. Zapewnia to idealne wyświetlanie wszystkich obrazów.

W ramach badania przeprowadzonego w japońskim szpitalu Kumamoto Chuo 77% uczestników uznało, że metoda analizy pikseli i hybrydowego wyświetlania obrazów zapewnia taką samą jakość obrazu jak klasyczne wyświetlanie kolorowych obrazów w standardzie Gamma 2.2. Aż 94% uczestników badania stwierdziło, że obrazy monochromatyczne wyświetlane tą metodą nie różnią się jakością od obrazów w standardzie GSDF oglądanych na monitorze monochromatycznym.

Dzięki funkcji Hybrid Gamma PXL można wyświetlać kolorowe i monochromatyczne obrazy na jednym ekranie bez pogorszenia ich jakości w stosunku do tradycyjnych metod. Takie rozwiązanie pozwala uniknąć ręcznego przełączania trybów i w efekcie przyspieszyć proces diagnostyczny.

Funkcję Hybrid Gamma PXL oferują wybrane modele z serii RadiForce G i R, w tym monitor RX560, który wykorzystano do testów w szpitalu Kumamoto Chuo.